De Coach aan het woord; "Het vuurtje in jezelf aanwakkeren stopt nooit!"

19 december 2018 om 12:17



Op donderdag 20 december is/was de finale van het televisie programma expeditie Robinson. Nu horen wij regelmatig dat Back to Basic lijkt op expeditie Robinson. Maar is dat ook zo? Als er iemand is die dat weet, dan is het Herold Dat. Herold was coach bij Back to Basic en in 2017 deelnemer aan het televisie programma expeditie Robinson.

We spreken Herold over de overeenkomsten tussen Back to Basic en expeditie Robinson, hij vertelt waarom Danny Froger 'de vlieger' van Andre Hazes voor hem zong en hij heeft een goede tip voor iedereen die gaat deelnemen aan Back to Basic of welk coachings programma dan ook

Voor de mensen die jou niet kennen. Hoe zou jij jezelf omschrijven?
Ik ben een snelle denker, confronterend, eerlijk en liefdevol. “What you see is what you get.”

Momenteel werk je als trainer en coach met zogenaamde ‘high performance’ groepen.
Ja dat klopt. Ik heb zelf jaren in een prestatie cultuur gewerkt en geleefd. Als oud topsporter met een A status bij NOC-NSF maar ook als trainer, opleider en leidinggevende bij defensie. Nu werk ik meer als trainer en coach. De mensen waar ik veel mee werk moeten ten alle tijden op het hoogste niveau kunnen presteren in allerlei omstandigheden. Denk aan politie, brandweer en defensie, zij moeten kunnen reageren in stressvolle situaties die gaan over leven en dood. Maar ook met teams uit de metaal branche bijvoorbeeld, lassers, CNC frezers of mensen die werken in de robotica. Zij moeten de moeilijkste opdrachten onder zware omstandigheden uitvoeren. Hier gaat het over geen fouten maken, want dat kost gewoon geld.

Wat is het verschil tussen zelf op het hoogste niveau presteren en mensen begeleiden die op het hoogste niveau moeten presteren?
Dat verschil is niet groot. Ik leg voor mijzelf de lat hoog. Als coach verwacht ik ook dat mensen er vol voor willen gaan, bereidheid is belangrijk. Als de bereidheid er niet is dan moet je mij niet vragen. Daar ben ik heel eerlijk in.

"Je bent een goede coach als je de antwoorden uit de coachees haalt."

Wanneer ben je in jouw ogen een goede coach?
Je bent een goede coach als je de antwoorden uit de coachees haalt. Een ongevraagd advies is geen advies. Een tip aan een ander is een tip aan jezelf vind ik. Een coach moet vragen stellen en zeggen wat hij ziet en hoort. Daarmee zet hij de coachee aan het denken waarbij de coachee van binnenuit mag en kan veranderen. Er is altijd een keuze en als coach moet je deze keuze voorhouden. Niet de coach maar de coachee kiest en dat maakt een coach een goede coach.

Hoe kom je bij Back to Basic terecht?
Ik ken Michiel (de initiatiefnemer van Back to Basic) al zo’n 15 jaar uit onze politie en defensie tijd. We hebben elkaar daar al gevonden in werkwijze en denkwijze.

"Ervaringsleren gaat over vallen en opstaan, zo heb je uiteindelijk leren lopen, fietsen en eten."

Wat vind je van de werkwijze van Back to Basic?
Ik werk zelf voor een aantal bedrijven waar we min of meer dezelfde aanpak hanteren. Ervarendleren is gewoon een must als het gaat over het bewegen van mensen en het gedrag van mensen. Ervaringsleren gaat over vallen en opstaan, zo heb je uiteindelijk leren lopen, fietsen en eten. Omdat het zo sterk is lijkt het mij goed dit bij coachings trajecten toe te passen.
Door mensen te laten ervaren en bewegen in abstracte werkvormen, waarbij ze keuzes moeten maken die écht ergens over gaan, dan kom je op zijns niveau binnen. Zijns niveau gaat over de plek waar het binnenkomt en waar je het voelt. Als je alleen maar in je hoofd zit en het niet op de kern binnenkomt dan raak je in mijn beleving niets en dan veranderd er ook niets. Je moet echt binnenkomen op die kern, het mag pijn doen, het mag goed voelen of een combinatie van die twee. Pas dan heb je iets te kiezen, dat is waar ik in geloof en dat is wat ik mooi vind binnen Back to Basic.



Hoe ben je bij Expeditie Robinson terecht gekomen?
Robinson was echt een droomdoel van mij. Ik heb alle 18 seizoenen gezien. Mijn moeder is jong gestorven en sindsdien komt mijn vader elke donderdag bij ons thuis tv kijken. Het is of expeditie Robinson of wie is de mol. Ik heb mij drie keer eerder opgegeven, toen was er geen plek voor mensen met politie of defensie profiel. Vorig jaar waren ze duidelijk wél op zoek naar iemand met zo’n profiel. Op aansporen van mijn vrouw en kinderen heb ik mij toch weer opgegeven. Met mijn dochter heb ik een strategie bepaald. Wij zijn campagne gaan voeren met de slogan; ‘Yes het regent, it’s all about mindset’. We hebben in totaal 8 filmpjes gemaakt en deze zijn in acht weken tijd 100.000 keer bekeken. Dit trok natuurlijk de aandacht bij RTL, want hoe wist een man van 46 jaar online zieltjes te winnen? Mijn insteek was 100 % mijzelf te zijn en 1% extra. Niet meer en niet minder, ‘what you see is what you get’. Uiteindelijk heeft het dus goed uitgepakt, want van de vele duizenden mensen mochten er maar vier mee naar het eiland en daar was ik er één van.

"Ik heb dit patroon weten te doorbreken door letterlijk op mijn wang te bijten."

En na die spannende campagne mocht je dus eindelijk naar het eiland. Hoe was het om daar te zijn met al jouw kennis en ervaring op het gebied van survival, mentale weerbaarheid en groepsdynamica?
Op het eiland speel je het spel. Je bent een mens in het spel en je bent speler in het spel en die twee aspecten verweven zich door elkaar heen. Door dat steeds te zien en daarop te beschouwen krijg je grip op het spel. Weinig slaap en slecht eten maakt het wel steeds moeilijker om dat van elkaar te scheiden.

Een voorbeeld is dat ik tijdens mijn werk altijd op de voorgrond sta. Als je op de voorgrond staat ben je in beeld en als je in beeld bent dan vinden mensen iets van je. Bij Robinson is in beeld zijn ‘killing’. Vooral de eerste weken had ik hier last van. Op het eiland gebeurde veel en bepaalde mensen riepen dingen waar ik normaal gesproken instinctief op zou reageren. Ik heb dit patroon weten te doorbreken door letterlijk op mijn wang te bijten. De binnenkant van mijn wang was op een gegeven moment ook helemaal rauw en kapot. In het spel Robinson moet je het hele plaatje blijven zien. De pijnprikkel zorgde ervoor dat ik dit kon doen en niet terugviel in vaste patronen.

Een ander voorbeeld was dat ik veel zorgde voor mijn team. Iedere ochtend had ik de krabbenvallen leeg, zorgde ik voor ontbijt en zorgde ik voor vuur. Als de anderen dan wakker werden vroegen ze hoe ik dat had gedaan, “ja dat zeg ik niet er is gewoon vuur” zei ik dan. Door het te laten zoals het is en dingen bij mijzelf te houden werd ik belangrijk. Mijn eerlijkheid en goedheid stonden het erg in de weg dit niet te delen. Het was nou eenmaal onderdeel van het spel en achteraf bleek dit een gouden greep. Roeland Fernhout was in de beginfase een soort van grote chief in ons kamp. Ik lag onder vuur omdat ik werd gezien als sterke speler maar Roeland vond mij zo waardevol, dat ik de eerste weken niet werd weggestemd.

Kun je ons nu wel vertellen hoe je uiteindelijk dat vuurtje aankreeg?
Haha ja hoor. Het was elke ochtend lastig om vuur te maken, want s’nachts was het erg vochtig en werd al het hout nat. Iedere avond stopte ik houtjes in mijn broeksband. Door mijn lichaamswarmte kon het hout s’nachts drogen. Voordat iedereen wakker was gebruikte ik deze droge houtjes om het vuur aan te maken.

"Drie dagen later neemt Danny Froger mij mee naar het strand en zingt daar ‘de vlieger’ van Andre Hazes voor mij."

Hoe zat het met de groepsdynamica op het eiland? Ontmoet je elkaar daar ook op zijns niveau?
Ja zeker! Onder die omstandigheden raak je de kern bij jezelf en bij anderen. Ik heb hele goede gesprekken gehad met onder andere Soundos. Op tv werd ze misschien weggezet als heks maar ik ken haar als hele lieve, warme en ondernemende vrouw. Ze heeft mij gecoacht op mijn ondernemerschap, in het spel maar ook na het spel. Maar het mooiste gesprek had ik met Danny Froger. Ik heb met hem over kameraadschap gesproken. Ik vertelde hem dat toen mijn moeder kwam te overlijden, een defensie kameraad van mij in een Duitse karaoke bar ‘de vlieger’ van Hazes voor mij zong. Dus ik zeg tegen Danny: “Dat vind ik nou kameraadschap, dat je het lef hebt om in een Duitse karaoke bar een Nederlands lied te zingen voor een collega die het zwaar heeft op dat moment”. Drie dagen later neemt Danny Froger mij mee naar het strand en zingt daar ‘de vlieger’ van Andre Hazes voor mij. Dat zijn dingen die mij raken en ja, op zulke momenten ben je op zijns niveau samen.



Heb je ander inzichten gekregen tijdens Robinson?
Het heeft mijn vakkennis verbreed en verruimt. Mijn verhaal wat ik al ruim een kwart Eeuw vertel - over ervaringsleren en presteren onder zware omstandigheden - is alleen nog maar meer waar geworden. Daarnaast ben in het spel zelf ook op de kern van mijn eigen ‘zijn’ geweest en heb ik ook de pijn gevoelt. Met deze ervaring kan ik nog beter zware vraagstukken beantwoorden. Een coach die vanuit zijn kennis coacht is toch anders als een coach die vanuit zijn eigen gevoel en ervaring én vanuit zijn kennis coacht. Het heeft mij dus heel veel gebracht.

Zijn er overeenkomsten tussen Back to Basic en Expeditie Robinson?
Back to Basic neemt je mee op pad, uit je comfortabel omgeving. Je gaat ergens wel de pijn voelen van je eigen gedrag. Ben je eigenwijs dan zul je het wellicht een keer koud hebben s’nachts, ben je niet meegaand loop je achteraan. In het spel Robinson is hetzelfde mechanisme gaande, je komt jezelf tegen. Beweeg je te veel mee dan ben je voer voor de anderen, beweeg je te veel tegen dan ook. Je zult toch ergens een balans moeten zoeken. Je gaat terug naar de kern, echt de basis van het bestaan, een dak boven je hoofd, vreten en warmte om je heen. Als je daarmee bezig bent dan heb je pas echt een proces te pakken.

"Veranderen van binnenuit gebeurt pas als er noodzaak is."

Welke tip zou je mensen mee geven die deelnemen aan Back to Basic?
Veranderen van binnenuit gebeurt pas als er noodzaak is. Ik denk dat deelnemers aan elk programma zich de vraag mogen stellen: wat ga ik doen als het écht moeilijk word? Die vraag impliceert de kern, want als het echt moeilijk wordt kies je voor jezelf en ga je op overleven. Door jezelf die vraag vooraf te stellen ga je scenario’s neerzetten waar je dan vervolgens uit kunt kiezen. Als je dit niet doet wat kies je dan? Dan wordt het iets random, de 'kip zonder kop' methode. Je zult die vraag dus moeten stellen aan de voorkant. Op deze manier creëer je groei potentieel en ontwikkel ruimte, om voor jezelf te kiezen als het echt moeilijk wordt.

Tot slot; je staat bekend om de oneliners, zoals ‘Yes het regent’. Welke oneliner zou iedereen boven het bed moeten hangen?
Yes het regent gaat over een positieve mindset. Juist ellende verbind mensen met elkaar. Back to Basic is soms ook ellendig. Met beperkte middelen buiten overleven. Maar dat je daardoor bij elkaar komt bewijst dat ellende verbindt. Als ik kijk naar defensie dan is het op uitzending waar groepen worden gevormd, op uitzending is er ellende namelijk. Maar ook bij gezinnen als er ellende is vinden mensen elkaar en gebeurt er iets. Daar verwijs ik naar met ‘Yes het regent’. Het gaat om de mindset.

Maar de oneliner waarvan ik vind dat iedereen die boven het bed moet hebben hangen is: Het vuurtje in jezelf aanwakkeren stopt nooit! Als het flegmatiek wordt en je dood slaat in je eigen ontwikkeling dan sta je stil. Je zult af en toe wat lucht bij moeten blazen of oppoken om er weer vuur in te krijgen. Dat vuurtje aanwakkeren daar moet je mee bezig zijn om te blijven groeien en ontwikkelen. Dat vuurtje in jezelf aanwakkeren stopt nooit!

Wilt u meer weten over de trainingen of lezingen van Herold? Kijk dan op www.datvooru.nl






Er zijn nog geen reacties.
Laat een reactie achter